Tym razem mamy do czynienia z połączeniem strategii i rpg. Gra zaczyna się krótką prostą animacją. Jak z niej wynika łatwo nie będzie. W grze ogólnie chodzi o przetrwanie. Jeśli ktoś chciałby wygrać w niej powstanie - może sobie pomarzyć i stworzyć własną historię, bo tutaj obojętne jakbyśmy grali, tak czy inaczej zakończy się ono klęską. Do naszej dyspozycji na samym początku zostaje oddany oddział kilku powstańców. Każdy z nich w czymś się specjalizuje. Mamy strzelca, gościa od karabinu maszynowego i sanitariuszkę. Samouczek świetnie tłumaczy co i jak, szybko załapałem zasady i mogłem na luzie grać dalej. Rozgrywka dzieli się na kilka etapów. Mamy najpierw różnego rodzaju wydarzenia, które dają bonusy - np ktoś dołącza pod nasze dowództwo. Potem mamy ekran z naszej kryjówki z różnymi funkcjami. Następnie wybieramy się na którąś z dzielnic wykonać jakieś zadanie. Gra przenosi nas wtedy na mapę, po której poruszamy się jakby żetonem i przemierzając ulice tracimy punkty ruchu. Napotkać możemy niemieckie patrole, miejsca gdzie są wydarzenia, oraz skrzynie z amunicją, oraz cele. Mapa została ciekawie stworzona. O ile sam nie znam dobrze Warszawy, tak przykładowo znalazłem się na ulicy, na której mieszka kumpel, u którego mogłem się nachlać i przespać. Mapa jest przedstawiona w ciemnych kolorach, widać zniszczenia, gdzieniegdzie można zaobserwować wystrzały. Uważam, że twórcy dobrze podeszli do tematu pod tym kątem.
Walka jest czymś co pochłonie najwięcej czasu. Grałem jak na razie jeden raz. Wszystkie walki wyglądały mniej więcej tak, że miałem 4 powstańców w składzie, a niemców było przeważnie 4/5, zdarzały się też psy. Walka toczy się turowo. Na turę możemy wykonać jedną z dostępnych akcji którą ma przypisana postać. Niektórzy oddają jeden strzał z pistoletu, karabinierzy rażą na większą odległość, a z pistoletów maszynowych i karabinów można ranić kilku przeciwników naraz. Sanitariusze mogą leczyć innych. Są też funkcje budowania barykad, zastraszania przeciwników itp. Niemcy często za pomocą dowódcy zwiększają morale, wykorzystują obławy - czyli jeden z powstańców zostaje wysunięty na sam przód. Często zdarzają się też wrodzy snajperzy czy żołnierze z panzerschrekami. Eliminowałem też ekipy moździerzy, natomiast nie walczyłem z czołgami czy innymi pojazdami. Walki trwają kilka do kilkunastu minut, w zależności od tego jak prowadzimy walkę i jak liczny jest wrogi oddział.
Graficznie i muzycznie nie jest wybitnie, ale oprawa ogólnie mi się spodobała, nie narzekam. Powstańczy czas w czasie walki mówią po polsku, tak samo usłyszymy niemieckie gadki. Twórcy mogliby ich wprowadzić więcej, bo każda postać mówi ciągle to samo, co z biegiem czasu nieco nuży. Animacje są płynne, też dobrze wykonane.
Gra na początku wciąga i to dosyć mocno. Nie powiem pierwsza godzina spędzona przy grze była bardzo ciekawa. Niestety to co nas zabija najmocniej prócz niemców, to zwykła powtarzalność. Gra tak naprawdę nie oferuje zbyt wiele. Zamierzam zagrać w grę przynajmniej jeszcze jeden raz i dać jej szansę. Coś co jest zdecydowanie na plus to poziom trudności. Wróg ma zdecydowaną przewagę, w trakcie rozgrywki zginęło kilku moich bohaterów. Zamierzam zagrać następnym razem bez strat własnych, może się uda. Zapewne mam też trochę rzeczy do odkrycia, więc może gra jeszcze podbije moje serce w co wątpię. Uważam, że każdy może w Warsaw zagrać choć raz, zwłaszcza jeśli komuś spodobało się np This War Of Mine. Ten drugi tytuł był zdecydowanie lepszy i mocniej rozbudowany. Warsaw ma jeszcze według mnie jedną zaletę. Idealnie pokazuje w jak beznadziejnym i trudnym położeniu znajdowali się powstańcy. Bowiem dosyć szybko zaczęło mi brakować tak podstawowego zasobu jak amunicja.
Tak więc Warsaw był śmiałą próbą zrobienia gry o powstaniu, ale nie do końca wyszło. Miejmy nadzieję, że kolejna gra o Warszawie będzie czymś naprawdę świetnym i niezapomnianym.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz